ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΝΤΩΣ ΚΑΚΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ

Η Ευρώπη ανησυχεί και προσπαθεί να περιορίσει τα λάθη που γίνονται σε σχέση με το περιβάλλον. Αυτό τουλάχιστον βγαίνει από τον προβληματισμό που αναπτυχθηκε κατά την διάρκεια της εαρινής συνόδου που έλαβε χωρά στις Βρυξέλλες την προηγούμενη εβδομάδα. Αναθεωρεί πρακτικές, αναζητά λύσεις, διερευνά εναλλακτικές μεθόδους. Οι φυσικοί πόροι εξαντλούνται, τα αποθέματα είναι πλέον μετρήσιμα, όλα μπορούν να προβλεφτούν χάρη σε κάποιο μαθηματικό μοντέλο. Αλλά και εμείς εδώ ανησυχούμε. Αν πιστέψουμε τις απαντήσεις που δίνουμε στις έρευνες κοινής γνώμης που διενεργούν διαφορές εταιρείες δημοσκοπήσεων αλλά και η ευρωπαϊκή ένωση στον τόπο μας θα μπορούσαμε να υποθέσουμε μάλιστα ότι ανησυχούμε πολύ.
Ίσως περισσότερο από όλους τους άλλους. Κι όμως, μια μάτια στην καθημερινότητα μας μπορεί να δείξει ακριβώς το αντίθετο. Μας απασχολεί το ενεργειακό, αλλά όλο και περισσότερα νοικοκυριά αγοράζουν στεγνωτηριο,την ποιο ενεργότερα συσκευή του οικιακού εξοπλισμού μας. Μας απασχολεί το τι συμβαίνει με το νερό και τρέμουμε στην ιδέα της ερήμωσης του όμορφου τόπου μας. Όμως κάθε μέρα χύνουμε εκατοντάδες κυβικά μετρά νερού σε κήπους, σκάλες, στα πεζοδρόμια, στα κτήματα μας και ειδικά εκεί που κάνουν αλόγιστη χρήση.
Μας θλίβει το γεγονός ότι εκατομμύρια ψάρια και διάφορα αλλά ειδή θαλασσιάς ζωής και πτηνά πεθαίνουν από τα μολυσμένα ύδατα τις μεσογείου, αλλά δεν πηγαίνουμε στο περίπτερο με μια τσάντα, δεχόμαστε να μας βάζουν τα ψώνια μας σε δεκάδες πλαστικές σακουλές σε κάθε μας επίσκεψη στο σουπερ μάρκες.
Κι όταν δειλά πριν από χρόνια διατυπώθηκε η πρόταση να χρεώνονται οι πλαστικές σακούλες (για να μην είναι μιας χρήσεως) βγήκαν τα σουπερ μάρκετ να μας καθησυχάσουν, ότι μας κάνουν δώρο γιατί εκτιμούν τους πελάτες τους και έχουν την αρχοντιά να προσθέτουν σκουπίδια στα σκουπίδια μας.
Μας θορύβει ο όγκος τον σκουπιδιών, αλλά ως άνθρωποι των σκουπιδιών είμαστε στην πρώτη θέση μεταξύ των χώρων της Ευρώπης. Φυσικά δεν θέλουμε κοντά μας σκουπιδότοπους, αλλά ούτε και μονάδες ανακύκλωσης, ούτε χώρους υγειονομικής ταφής απορριμμάτων. Και κοιτάμε με περιέργεια όσους κάνουν τον κόπο να μεταφέρουν ανακυκλώσιμα υλικά στους ειδικούς κάδους με εκείνο το βλέμμα «δεν τα πετάς στα σκουπίδια, γιατί βασανίζεσαι άδικα».
Δυσανασχετούμε για την τιμή του πετρελαίου, αλλά η καλή μας η Δημόσια Ηλεκτρική Επιχείρηση δεν αγοράζει το ρεύμα από τις ανεμογεννήτριες, δεν εκμεταλλευόμαστε την πλούσια ηλιακή ενεργεία που διαθέτει η χωρά μας,δεν ενεργούμαι ώστε να φτιάξουμε καλύτερες μονώσεις για το σπίτι μας. Βάζουμε στο φουλ το κλιματιστικό το καλοκαίρι αλλά και το χειμώνα και κυκλοφορούμαι στο σπίτι μας με το φανελάκι μας καταμεσής του χειμώνα.
Φρικάρουμε στην θεά των ανακοινώσεων για την ατμοσφαιρική ρύπανση και δεν διανοούμαστε να αλλάξουμε τον τρόπο μετακίνησης μας. Ανοίγουμε καινούργιες μονάδες ρεύματος που χρησιμοποιούν λιθάνθρακα που είναι το ποιο ρυπογόνα υλη για καυσόξυλο χρόνια τώρα προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να μειώσουμε το πρόστιμο που θα πληρώσουμε για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, αλλά δεν διαθέσουμε ούτε μια ώρα (ούτε και ένα ευρώ) για να ελαττώσουμε το πρόβλημα μας επαναπαυόμενοι στον οχαδερφισμό μας.
Οι ινδιάνοι έλεγαν ότι το περιβάλλον δεν το κληροδοτούμαι στις επόμενες γενιές αλλά το δανειζόμαστε από αυτούς. Αν έτσι έχουν τα πράγματα αποδεικνυόμαστε καθημερινά πολύ κακοί διαχειριστές της περιουσίας που μας εμπιστεύτηκαν οι προγονοί μας.