Οι θλιμμένες πουτανες τις ζωής μου

Όπως σε όλες τις πόλεις τις Ελλάδας στην δίκια μου πόλη στο ΑΡΓΟΣ, την εποχή τις νεότητας μου, υπήρχαν και υπάρχουν μπουρδελα με πουτανες. Είναι αλήθεια πως ήταν χώροι θλιμμένοι όπου η μυρουδιά του πρασίνου σαπουνιού και του φτηνού αρώματος έσμιγε. Υπήρχε όμως και μια ιδιόμορφη εντιμότητα, στο αλισβερίσι του «πωλητή» με τον «αγοραστή». Εκείνες πουλούσαν συνουσία και ο πελάτης πουλούσε αντριλίκι και εκτόνωση.
Μάλιστα στην συνεύρεση εκείνη απουσίαζε σχεδόν το χυδαίο γιατί το εκτόπιζε, για τους πρωτάρηδες, μια συμπεριφορά συμπαθείας και διδαχής και για τους άλλους μια δόση κατανόησης για την ανάγκη που τους οδηγούσε στο κρεβάτι του αγοραίου ερώτα. Τότε εκείνο το παράνομο αλισβερίσι αν και παράνομο είχε την κατανόηση του «κράτους» και τα μπουρνέλα και οι πουτανες την ανοχή έως και την συμπάθεια τις κοινωνίας. Σήμερα στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ούτε πολλά μπουρδελα ούτε και πουτανες. Αντα αυτού υπάρχουν «καλλιτέχνιδες»σε «χορευτικά κέντρα»,μασαντζιδικα, κλαμπ, εστιατόρια, ακόμη και καφενεία. Πίσω τους υπάρχουν κυκλώματα εκπόρνευσης και σωματεμπορίας με τεραστίους τζίρους.
Από την άλλη υπάρχει ένα κράτος που δήθεν πασχίζει να πατάξει όλο αυτό το μπίζνες μέσα από διαφορές διατάξεις αλλά και από αστυνομικά μετρά χωρίς όμως κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: Να νομιμοποιηθούν τα μπουρδελα και να παρέχουν υπηρεσίες σε διάφορα επίπεδα. Με τον έλεγχο των Ιατρών και με το κράτος να παίρνει το λαβείν του μέσω Φ.Π.Α. Έτσι και η σωματεμπόρια θα χτυπηθεί και το κράτος θα μπορεί να ασκεί έλεγχο. Εκτός και από τον τεράστιο τζίρο τις πορνείας και σωματεμπορίας επωφελούνται άλλοι. Τότε αυτά που γράφουμε εδώ πάνε στραφεί και παραμένουμε στις παλιές εποχές των θλιμμένων πουτανών των περασμένων δεκαετιών.