Το μαρτύριο τις σταγόνας

Στα μαύρα χρονιά τις δικτατορίας στην Ελλάδα οι βασανιστές αξιοποιούσαν σταγόνες νερού για ένα ανείπωτο μαρτύριο. Από ένα δοχείο που είχε τοποθετήσει έσταζαν σε ρυθμισμένα χρονικά διαστήματα σταγόνες νερού. Και χτυπούσαν κατευθείαν στο μέτωπο του, κινητοποιημένου ανάσκελα, βασανιζομένου αγωνιστή. Στακ δρόσιζε η μια σταγόνα το κεφάλι, ενώ σε λίγο, στακ έπεφτε η επόμενη. Μετά την πάροδο μερικών λεπτών ο βασανιζόμενος είχε την αίσθηση πως κάθε σταγόνα που δέχονταν στο κεφάλι, βαριοπουλα το χώριζε στα δυο.
Θυμήθηκα το απερίγραπτο μαρτύριο, την εποχή που ασχολούμαστε με το πολύτιμο αγαθό στην ανεπάρκεια του. Σε περίοδο δημοκρατίας, ρωτώ το αυτονόητο, πως καταφέραμε να το μετρατεψουμε σε βασανιστικό άγχος και ψυχολογικό καθημερινό άγχος. Δεν είναι αυτή η καθαυτή η έλλειψη. Ξερώ κόσμο που θα αντιμετώπιζε στωικά την υδατική έλλειψη. Μπορεί και με υπομονή καμήλας, που μάζεψε σε καλούς καιρούς εφεδρείες και αδιαμαρτύρητα διασχίζει την έρημο του καλοκαιριού. Μπορεί να πίναμε από τα αποθέματα του ιδρώτα μας, αν νιώθουμε συλλογική ευθύνη για την κατάντια μας. Όμως πώς να στραγγίζουμε αμίλητοι την σταγόνα τις υπομονής, όταν γίνεται θέμα και θέαμα η απρονοησία των ιθυνόντων; Που ακόμα και σήμερα δεν μπορούν να μαζέψουν την βρεγμένη τους ουρά; Μας ξεγέλασαν φωνάζουν οι δημοτικοί και νομαρχιακοί άρχοντες, δεν μας δίνουν τα λεφτά που πρέπει, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι.
Έχει και τις αντοχές του ο κοσμάκης. Πίσω από τις υπέρμετρες αντοχές του. Για αυτό αρχίζει να φωνάζει «Μας κοροϊδεύεται! Παίζεται την κολοκυθιά κύριοι κυβερνόντες. Του χθες και του σήμερα!» Που και αυτή η κολοκυθιά, ειρησθω εν παρωδώ, πίνει μπόλικο νερό για να μεγαλώσει η νεροκολοκύθα της.

DR.MATOYRIN