Πάσης αποτυχίας

ΤΕΛΙΚΑ, μονό μια μαϊμού που να αποδεικνύει τις χορευτικές της δεινότητες στους ρυθμούς ενός ντεφιού, η ενός ταμπούρλου, απουσιάζει από τις κάθε λογής εκδηλώσεις, που συνήθως διοργανώνονται για το θεαθήναι. Πολλά τα τηλεοπτικά κανάλια, όλο και κάποιο θα προβάλει, ένιπτε και ζωντανά, και πανούργα. Κι αυτό φυσικά έχουν υπόψη οι ποικίλοι εμπνευστές (σικ) και διοργανωτές των για το ψύλλου πήδημα τελετών και εκδηλώσεων. Και δοξάσει ο θεός, η γκάμα τέτοιων εκδηλώσεων είναι τεράστια.
Κυμαίνεται από επίσημες έως και πολιτικές εκδηλώσεις, από θρησκευτικές έως και μουσικές, από χορευτικές έως και πολιτιστικές, μέχρι ο εξευτελισμός μας να γίνει τέλειος.
Όταν το ημερολόγιο ξέμεινε από μέρες και ημερομηνίες και αναπόφευκτα πολλοί όσιοι και άγιοι ήταν αδύνατο να έχουν την τιμητική τους και να μνημονεύονται από τους πιστούς η εκκλησία προχώρησε και καθιέρωσε την γιορτή των Αγίων Πάντων. Έτσι που να μην έχει κανένας παράπονο. Ήταν μια κάποια λύση υπό τις περιστάσεις. Τηρούμενων των αναλογιών, το παράδειγμα τις εκκλησιάς θα μπορούσε άνετα να το υιοθετήσει και η πολιτεία. Εξηγούμαι: Να καθιερωθεί μια εκδήλωση, με μια και μονή κυριαρχία, μια ιθαγένεια και μια διεθνή προσωπικότητα, που περιλαμβάνει όλες εκείνες τις τελετές, που είτε τις ξεχάσαμε, είτε δεν είχαμε το χρόνο να τις διοργανώσουμε, είτε τις θεωρούσαμε ήσσονος σημασίας, είτε τις προσπεράσαμε «μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου». Θα μπορούσαμε δε να τις δώσουμε και τον τίτλο «Μέρα πασών των εκδηλώσεων»
Όλα αυτά που σας γράφω, κάθισα και τα σκέφτηκα όταν έκπληκτος παρακολούθησα μια εκδήλωση αγιασμού ενός καταστήματος και έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Τέτοια χλιδή για ένα μαγαζί 60 τετραγωνικών.
Πάντως αυτέ τις εκδηλώσεις θα πρέπει να τις λέμε «Εκδηλώσεις πασών των διαχρονικών αποτυχιών» ποτέ με το καλό θα το διοργανώσουμε;

ΓΙΩΡΓΟΣ