Οι δόσεις τις αληθείας

Σταγόνα δεν πέφτει σε αυτόν τον τόπο αλήθεια. Με μικρές σταγόνες που τις απορροφά το άνυνδρο ιστορικό μας πεδίο τόσο γρήγορα ώστε δεν προλαβαίνει να ανθίσει πράσινο φύλλο. Και είναι τέτοιες οι δόσεις της εξοικειώσεις με το ανοίκειο, που λειτουργούν εις όφελος ενός ιδιότυπου μιθριδατισμού στο φαρμάκι τις «αγνείας». Απέναντι στην σιωπή, στην λήθη και το ψέμα υπάρχει βεβαία και η επιθετική τακτική, αυτή που έχει υιοθετήσει εδώ και χρονιά η τουρκοκύπρια Σεβγκιουλ Ουλουνταγ που αγωνιά για την τύχη ενός έκαστου από αυτούς που ονομάζει «αγνοουμένους». Σκόπιμα τα εισαγωγικά αφού όλο και κάποιος ξέρει αλλά σιωπά, όλο και κάποιος άκουσε αλλά «ξέχασε» να αναφέρει. Κατηγορήθηκε ότι αναστατώνει τον κόσμο γιατί όσα γραφεί δεν είναι τεκμηριωμένα, αλλά έτσι βρήκαν στην επιφάνεια όχι μονό οι ιστορίες αλλά και τα λείψανα των ανθρώπων.
Δυο τέτοιες σταγόνες αληθείας στα ξερικά αυτά χώματα.
Αποδείχτηκε ποσό κακό έκανε στην υπόθεση τις Κύπρου το πραξικόπημα τις χούντας στην Κύπρο. Γιατί βρεθήκαν τα οστά δυο αγνοουμένων που καταδειχθούν ποσά άτομα σκοτωθήκαν κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος κατά του τότε προέδρου τις Κυπριακής Δημοκρατίας. Τελικά θα μας πουν πόσοι ήταν οι νεκροί του πραξικοπήματος που έγινε στην Κύπρο; Ασαφείς οι αναφορές, αποφεύγουν την ακρίβεια. Ρώτησα ένα φίλο από την εποχή που υπηρετούσε στην Κύπρο μου είπε ότι πέθαναν παρά πολλοί. Σε ποιες ομάδες ανήκουν αυτοί οι άνθρωποι. Το μονό σίγουρο πως είκοσι δυο κληρωτοί καταδρομείς ταφηκαν ομαδικά. Και χρειαστήκαν τριάντα χρονιά για να βρεθεί ένας κληρικός να κάνει ένα μνημόσυνο για τους δεκαοχτάρηδες που οδηγηθήκαν στην σφαγή, ίσως χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν πως εκείνη την στιγμή, μονό και μονό δεν έδειξαν απειθαρχία, έβαζαν τους εαυτούς τους και της οικογένειας τους στις μαύρες λίστες των προδοτών. Αλλά βλέπεται και εδώ στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο εύκολα βάζουμε ταμπέλες σε ανθρώπους, και παράλληλα κάνουμε πολλές γενικεύσεις.
Σήμερα όμως, κάθε τι που βρίσκεται και μας στέλνει στο παρελθόν μας αποκαλύπτει την πραγματική αλήθεια. Μια αλήθεια που μας πονάει εδώ και παρά πολλά χρονιά. Πόσες ελπίδες έχει αυτός ο τόπος να κοιτάξει το παρελθόν κατάματα και να παραδεχτεί ποσά πολλά λάθη έχει κάνει. Όπως βαφτίζουμε τους νεκρούς γνωστούς αγνώστους, πώς να κατανοήσουμε τους νεκρούς του Πραξικοπήματος όταν τους βαφτίζουμε «αγνώστους».
Οι δόσεις τις αληθείας εδώ μοιάζουν με το μαρτύριο τις σταγόνας.

DR.MATOYRIN