Ο κόσμος διψά δώστε του Perrier

Αν πέρα από την ατομική αυτοπεποίθηση που διαθέτη ο καθένας εκ γενετής η την καλλιεργεί στην πορεία μέσα από τα βιώματα του, υπάρχει και η συλλογική.
Τι αυτοπεποίθηση μπορεί να έχει κάποιος ζώντας σε ένα τόπο που καθημερινά αποδεικνύει ότι είναι ανίκανος να κάνει το οτιδήποτε, όχι να ανακάλυψη μια ανατομία ώστε να αλξει την ροή τις ιστορίας, αλλά να διεκπαιρεωση ένα έργο που θα μπορούσε να είναι η απλή καθημερινότητα; Να χτίσει η να ανακαίνιση ένα θέατρο, η ένα παλιό αρχοντικό μιας και στην περιοχή μας υπάρχουν παρά πολλά παλιά αρχοντικά για παράδειγμα. Να ένωση έναν αγωγό όμβριων υδάτων, που νε μεν δεν είναι απλή καθημερινότητα, αλλά όταν προβάλλεται με τόσες φανφάρες, υπονοεί ότι είναι και παιχνίδι για να γίνει. Διαφορετικά, το κάνει σιωπηρά, ξεπερνά τις δυσκολίες και όταν πετύχει εξαγγέλλει την πραγματοποίηση του, σεμνά και ταπεινά όπως να έκανε κάτι απλό και όχι πως ανακάλυψε εκ νέου τον τροχό.
Πως πρέπει να αισθάνεται κάποιος που βλέπει σε άλλους τόπους τον κόσμο να βγαίνει στους δρόμους και να διεκδικεί καλύτερες κοινωνικές παροχές, τρόπους που θα του διευκολύνουν την ζωή του. Ενώ στον δικό του τόπο πρέπει όλα να γίνουν με λάδωμα και με πολύ μέσον. Και να πρέπει ο πολίτης να λαδώνει η να βάζει μέσον για να κάνει το ποιο ασήμαντο πράγμα αυτό σε κάνει και βγαίνεις από τα ρούχα σου.
Πως πρέπει να νιώθει κάποιος όταν στον τόπο που ζει για να πάει σε ένα νοσοκομείο να νοσηλευτή, η να κάνει μια εγχείρηση και δεν ξέρει αν θα βγει ζωντανός η νεκρός.
Πως πρέπει, να νιώθει, όταν τόσο απλά πράγματα και αυτονόητα ζητήματα δεν μπορούν να επυλιθουν και πάνε και έρχονται, συζήτιουνται, αποφασίζονται, ανατρέπονται και μένουν στάσιμα.
Αυτό που του μένει είναι να κοιτά από μακριά λες και δεν τον αφορούν και ψάχνει να βρει τρόπους να επιβιώνει ιδιωτικά. Ενίοτε να απαξιοί, ενίοτε να κάνει πλακά, ενίοτε να νευριάζει, και μόνιμα να μην πιστεύει πως θα μαλάξει κάτι.

DR.MATOYRIN