Μετανάστευση σαν ρωσική ρουλέτα

ΣΤΗΝ θεά επτά παιδιών και δυο γερόντων, στην σκέψη ενός νεογέννητου, όλα τα αισθήματα μπερδεύονται. Πόσο μπορούν κάποιοι άνθρωποι να μισούν το τόπο που τους έλαχε να γεννηθούν. Να αναζητούν το μέλλον τους σε διαδικασίες χωρίς καμία εγγύηση, λες να παίζουν ρωσική ρουλέτα;
Να περνούν αεροπλάνα και αμφιβόλου προορισμού βάρκες, να εγκαταλείπουν τα πάντα, να καταθέτουν όλες τις οικονομίες του σε ένα άγνωστο αύριο; Να ταξιδεύουν για εβδομάδες κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να εντοπιστούν και να αναγκαστούν να επιστρέψουν, χωρίς πια καμία περιουσία; Πόσο δυνατό μπορεί να είναι το όνειρο για το άγνωστο και η ελπίδα για το αύριο ώστε να διακινδυνεύεις τα πάντα και κυρίως το παρών επτά παιδιών για ένα άγνωστο μέλλον.
Ίσως και να έχουν ακούσει ιστορίες λαθρομεταναστών που πνίγηκαν στην θάλασσα, που πέθαναν στα αμπάρια κάποιου δουλεμπορικού πλοίου από την πολυήμερη ταλαιπωρία. Τίποτα όμως δεν είναι ικανό να αναχαιτίσει την επιθυμία τους για μια αλλιώτικη ζωή, που πιστεύουν ότι δικαιούνται.
Η νεκρή ζώνη η μάλλον τα ναρκοπέδια που υπάρχουν στον Έβρο είναι νεκρά, είναι μια τρύπια ζώνη, από όπου περνούν εκατοντάδες λαθρομετανάστες κάθε μηνά και φθίνουν στις μεγάλες πόλης μας δημιουργώντας τα δικά τους γκέτο όπως συμβαίνει και στην Πάτρα με τους Αφγανούς λαθρομετανάστες. Εμβολιάζοντας την κοινωνική συνοχή με τις δίκες τους συνήθειες απειλώντας την διατάραξη του κοινωνικού ιστού και ότι αυτό συνεπάγεται.
Χωρίς ρατσιστικά συναισθήματα και καθόλου ίχνος ξενοφοβίας και ο ποιο φιλελεύθερος πολίτης βλέπει το φαινόμενο τις λαθρομετανάστευσης να εξελίσσεται σε ένα πρόβλημα που συνεχώς διογκώνεται, χωρίς να διαφαίνεται κάπου λύση.
Στη θεά επτά τρομαγμένων ματιών ωστόσο στα πάντα μπαίνει ένα ερωτηματικό.
Μια φωτογραφία με επτά παιδιά που όσο άσχημες κι αν ήταν οι συνθήκες στις οποίες ζούσαν ήταν η δική τους ρουτίνα, η δική τους ρουτίνα, η δική τους ασφάλεια. Ο πάππους 75 χρονών, δεν αναζητά κανένα αύριο. Απλά είναι κοντά στα παιδιά του. Η γιαγιά με το βλέμμα χαμηλωμένο. Δεν ξέρει τι θα ακολουθηται. Τους κοιτάς και βάζεις τον εαυτό σου στην θέση τους. Απερισκεψία να πάρεις τέτοιο ρίσκο. Τόσο μεγάλη η απόγνωση για αυτό που ζεις. Τόσο ισχυρό το όνειρο για το άγνωστο αύριο.


DR.MATOYRIN