Τα σπασμένα στον πολίτη

ΣΥΝΗΘΩΣ αντιμετωπίζουμε σημαντικά παγκόσμια γεγονότα με την απόσταση που χαρακτηρίζει ένα κράτος στο πουθενά. Η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν μπορεί να μας παρακάμψει και οι τοποθετήσεις που αντέχουμε, ότι δεν θα επηρεάσουμε, μάλλον μοιάζουν με υπερβολική αυτοπεποίθηση, που χαρακτηρίζεται ωστόσο από επιδερμική προσέγγιση των δεδομένων.
Η πίεση από την κρίση ακόμα δεν πέρασε από τις τράπεζες και από τα χρηματιστήρια στους πολίτες, δεν άγγιξε την παράγωγη, θα το αντιμετωπίσουμε αυτό ενδεχομένως και πολύ σύντομα.Η κρίση είναι αποτέλεσμα του συγχρόνου καπιταλισμού, ο όποιος βεβαία δεν μπορεί και δεν πρόκειται να κατάρρευση. Αν και ο νεοφιλελευθερισμός έχει χρεοκοπήσει, σίγουρα δεν θα έχει την τύχη του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Κυρίως, γιατί τα μετρά που υιοθετούνται σήμερα για την αντιμετώπιση τις κρίσης αποσκοπούν πρωτίστως στο να στηρίξουν το μεγάλο κεφάλαιο και τις τράπεζες. Εάν τα κράτη αντιμετωπίσουν, που έτσι φαίνεται, αυτήν την κρίση, ενισχύοντας όσες επιχειρήσεις επηρεασθουν οικονομικά, τότε το βάρος θα πέσει στους ώμους των πολιτών. Οι όποιοι, ειρήσθω εν’ πάροδο, δεν έχουν καμία ευθύνη ούτε για τις αποφάσεις, ούτε για τους οικονομικούς σχεδιασμούς. Η αλαζονεία τις αγοράς, η κρίση τις παγκοσμιοποίησης οικονομίας έγκειται πρωτίστως στο γεγονός ότι η οικονομία αντικατέστησε την πολιτική.
Η βασική αίτια της αποτυχίας της παγκοσμιοποίησης και η αίτια τις ασυμμετρίας της είναι το δημοκρατικό έλλειμμα, ο μη σεβασμός των λαών, ανέφερε η Γαλλίδα πρόεδρος των Σοσιαλιστών. Η Γαλλίδα παρέπεμψε βεβαίως για λύση στο παλιό μοτίβο για περισσότερο κρατικό παρεμβατισμό. Ένα μοντέλο που δοκιμαστικέ και δεν απέδωσε. Κι αυτό γιατί στον «υπαρκτό σοσιαλισμό», που ο έλεγχος ήταν πλήρης, οι κοινωνίες αποκτήσαν νομενκλατούρες με πολλά οικονομικά και πολιτικά προνόμια ενώ στις σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις της δεκαετίας του 80, βαθμίδων υπήρξε η προσέγγιση με το νεοφιλελευθερισμό. Γι’ αυτό και τους αντικατέστησαν στις διακυβερνήσεις τα νεοφιλελεύθερα κόμματα. Οι κρίσεις αντιμετωπίζονται με πολιτικούς ορούς. Με σχεδιασμό στην βάση μιας συμμετοχικής δημοκρατίας, με κοινωνικό έλεγχο, ο όποιος θα αποσκοπεί στη βελτίωση τις ζωής του ανθρώπων. Αυτό συνδέεται με προσεγγίσεις κοινωνικής ευαισθησίας, που θα συμβάλουν στην ανατροπή των ανισοτήτων και θα προσφέρουν διεξόδους. Εάν η κρίση αντιμετωπίζει με ενέσεις που θα προσφέρονται από τους φορολογουμένους πολίτες προς τους οικονομικούς κολοσσούς, τότε θα επανέλθει δριμύτερη.


DR.MATOYRIN