Ο θείος απ΄ το Σικάγο

Το να εκλέγεται για πρώτη φορά μαύρος ως πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, και ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό σε πραγματικό και συμβολικό επίπεδο. Το να έχει ξαναγεννηθεί η πολιτική ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες με τη συμμετοχή εκατομμυρίων ψηφοφόρων, και κυρίως νέων, που ψήφιζαν για πρώτη φορά, έχοντας πειστεί από την πρόταση Ομπάμα. Τo να επιβεβαιώνεται το αμερικανικό όνειρο. («Δεν θα λησμονήσω ποτέ ότι η ιστορία μου δεν θα μπορούσε να υπάρξει σε καμία άλλη χώρα του κόσμου» είχε πει ο Μπαράκ Ομπάμα σε λόγο του στη Φιλαδέλφεια στις 18 Μαρτίου 2008.) Το να δημιουργούνται προϋποθέσεις για ένα νέο new deal. Το να έχει ξαναγεννηθεί η ελπίδα όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά σε όλον τον κόσμο. Το να σηματοδοτείται μια καινούργια αρχή σε ένα κράτος που είτε το θέλουμε είτε όχι είναι υπερδύναμη. Το να κλείνει ένας κύκλος φανατισμού, εθνικισμού, θρησκοληψίας και αλαζονείας. Το να ανοίγουν καινούργιες σοβαρές προοπτικές για καλύτερες σχέσεις ΗΠΑ- Ευρώπης. Το να ανοίγουν σοβαρές προοπτικές για αλλαγή του τοπίου στη Μέση Ανατολή. Τo να παρουσιάζεται το παράδειγμα ότι ακόμη και σε κοινωνίες που έχουν πιάσει πάτο υπάρχουν οι αθέατες δεξαμενές απ΄ όπου ξεπηδούν δυνάμεις ανανέωσης. Και άλλα και άλλα πολλά, που έδειξε το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών της 4ης Νοεμβρίου. Τίποτε όμως απ΄ όλα αυτά για μεγάλο μέρος των ελληνικών ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης. Οι εκπρόσωποί τους απέδειξαν ακόμη μία φορά πόσο ομφαλοσκοπούν, πόσο δεν μπορούν να δουν πέρα από τη σκιά τους, Παρακολουθώντας μερικούς από τους εκπροσώπους των Μέσων- όσο άντεχες και όσο ανεχόταν, στην περίπτωσή μας, η επαγγελματική μας διαστροφή- είχες την εντύπωση ότι από στιγμή σε στιγμή, στο Γκραντ Παρκ του Σικάγου (το Σικάγο, του Σικάγου και όχι το Σικάγο, του Σικάγο, όπως ακούγαμε από μερικούς) ο Μπαράκ Ομπάμα κάτι θα έλεγε για τα Σκόπια, που θα μας έκανε να αναθαρρήσουμε ως δημοκρατικούς Ελληνες, κάτι θα έλεγε για την Κύπρο, κάποια τρυφερή πρόταση θα διατύπωνε για το δύσμοιρο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είχες την εντύπωση ότι από κάπου θα πεταχτεί στην εξέδρα ο «φιλέλλην» αντιπρόεδρος Μπάιντεν δίνοντας έναν φάκελο στον Μπαράκ με τις ελληνικές υποθέσεις. Τι αφέλεια, τι κουτοπονηριά! Φαντάζομαι ότι μόνο σε ορισμένες περιθωριακές χώρες του πλανήτη τα Μέσα θα είχαν μια ανάλογη συμπεριφορά. Ας δικαιολογήσουμε, παρ΄ όλα αυτά, μόνο την Κένυα, πατρίδα του πατέρα του νέου αμερικανού προέδρου, μολονότι τα ελληνικά ηλεκτρονικά Μέσα είδαν τον Μπαράκ περίπου σαν τον... θείο από το Σικάγο. Τα ηλεκτρονικά Μέσα μοιάζουν να ακολουθούν εκείνο το... λενινιστικό ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω. Είναι κρίμα, γιατί η δημοσιογραφική κουλτούρα των εφημερίδων είναι εντελώς διαφορετική.