Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΙΡΑΚ

ΣΕ ΔΥΟ μέρες συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τις 20 Μαρτίου 2003, όποτε η Αμερική του προέδρου Τζορτζ Μπους άρχισε τον πόλεμο στο Ιράκ. Η γιγαντιαία στρατιωτική επιχείρηση είχε διακηρυγμένο στόχο της την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν, την αχρήστευση των όπλων μαζικής καταστροφής που το καθεστώς είχε αναπτύξει και την επιβολή της δημοκρατίας και της ελευθερίας στην πολύπαθη χωρά.
Οι νεοσυντηρητικοι, που εκείνη την εποχή περιέβαλλαν τον Αμερικανό Πρόεδρο και ήταν οι αρχιτέκτονες του πολέμου Ντόναλντ Ραμσφελντ, Πολ Γουλφοβιτς και βεβαία ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσεινι πρόβλεψαν ότι η κεραυνοβόλα εισβολή θα ήταν ουσιαστικά ένας περίπατος. Και ήταν πραγματικά ένας περίπατος. Μέσα σε είκοσι μέρες από την ώρα που άρχισαν οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί της Βαγδάτης, στις 9 Απρίλιου, η κυβέρνηση του Σαντάμ Χουσεΐν έπεσε καθώς ο ίδιος και οι εγκληματίες συνεργάτες του έσπευδαν να βρουν κάποια τρυπά να κρυφτούν. Την 1η Μάιου ο πρόεδρος Μπους διακήρυξε θριαμβευτικά τον τερματισμό της μεγάλης επίθεσης.
Όμως αυτό δεν ήταν, δυστυχώς, και το τέλος του πολέμου, αφού σε όλες τις άλλες προβλέψεις τους ο Μπους και οι στενοί συνεργάτες του έπεσαν έξω. Ούτε όπλα μαζικής καταστροφής βρέθηκαν, ούτε στοιχειά ότι το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν είχε οποιουσδήποτε οργανωτικούς δεσμούς με την τρομοκρατική Αλ Καιντα του Οσαμα Μπιν Λαντεν.
Και όσο για το <<επίτευγμα>> της δημοκρατίας και της ελευθερίας στο Ιράκ….
Αυτός είναι ένας τουλάχιστον περίεργος ισχυρισμός όταν αναφέρεται σε μια χωρά σφαγείο βυθισμένη σε ένα άγριο εμφύλιο σπαραγμό, όπου για πέντε συνεχή χρόνια δεκάδες άνθρωποι σκοτώνονται και τραυματίζονται κάθε μέρα σε βομβιστικές επιθέσεις.
Εσάς σας φαίνεται σήμερα το Ιράκ μια χωρά όπου επικρατεί η δημοκρατία και η ελευθερία: Ναι, υπάρχει μια εκλεγμένη κυβέρνηση με αξιωματούχους προερχόμενους από όλες τις φυλετικές και θρησκευτικές ομάδες, αλλά μοιάζει περισσότερο με μια μαφιόζικη ομάδα νονών που προσπαθούν να βγάλουν όσα περισσότερα μπορούν και να βολέψει ο καθένας τους δικούς του, και βεβαία δεν μπορούν να μείνουν στην εξουσία ούτε μια μέρα χωρίς τη στήριξη των αμερικανών εργοδοτών τους.
Υπάρχει δημοκρατία και ελευθερία σε μια χωρά, όπου μέσα σε πέντε χρόνια σκοτώθηκαν βίαια 90 χιλιάδες ιρακινοί πολίτες, ενώ αλλά 4 εκατομμύρια προσφυγοποιη8ηκαν στο εξωτερικό και στο εσωτερικό: (Για να μην αναφέρω τους 4 χιλιάδες νεκρούς Αμερικανούς στρατιώτες και τους εκατοντάδες ακρωτηριασμένους και βάρια τραυματισμένους).
Αντιλαμβάνομαι ότι οι ΗΠΑ έκαναν αυτόν τον πόλεμο για να τον κερδίσουν, έτσι δεν είναι; Λοιπόν, πέντε χρόνια μετά, η νίκη τους φαίνεται κάπως άπιαστη, κάπως απατηλή, κάπως ακατανόητη. Μέσα στο 2008 υπάρχουν στο Ιράκ περισσότεροι αμερικανοί στρατιώτες από όσοι στη διάρκεια της εισβολής του 2003. Και το πρόβλημα δεν είναι ότι μπήκαν. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορούν να βγουν.