Ανοχύρωτος ο Έλληνας καταναλωτής

Η Ελλάδα και φέτος με «μεγαλοπρέπεια» θα γιορτάσει τις Αγίες Ήμερες του Πάσχα, καταπατώντας όμως τα δικαιώματα του καταναλωτή. Δυστυχώς δεν συνειδητοποιεί τελικά η Πολιτεία ότι η προστασία του καταναλωτή και η διαφύλαξη των δικαιωμάτων του δεν είναι η διακηρύξεις μια φορά η περισσότερες φόρες το χρόνο, αλλά απαιτούνται έμπρακτες ενέργειες, αποτελεσματικές πολιτικές, και συγκεκριμένα μετρά και έργα από την πλευρά του κράτους, που θα την νιώσει και θα την αντιλήφθη ο κάθε έλληνας πολίτης και ο κάθε καταναλωτής.
Ο Έλληνας καταναλωτής ασφυκτιά καθημερινά, αισθανόμενος τη μόνιμη απειλή εις βάρος της υγείας του, των δικαιωμάτων του, και των συμφερόντων του. Τα διατροφικά σκάνδαλα βρίσκονται σε ημερήσια διάταξη της επικαιρότητας, η επιτροπή ανταγωνισμού παραπαίει τα τελευταία χρόνια (βλέπε καρτέλ γάλακτος ,καρτέλ σουπερ μάρκετ), ο καταναλωτής συνεχίζει να παραμένει ουσιαστικά ανοχύρωτος και απροστάτευτος.
Δυστυχώς η Πολιτεία, αντί να δημιουργεί το ασφαλές πλαίσιο προστασίας και διαφύλαξης των καταναλωτών διαχρονικά, εμφανίζεται πάντοτε μετά την ανάδειξη του προβλήματος, ενόσω διατηρείται στην επικαιρότητα, και μετά το κράτος βυθίζεται στην σιωπή του και στην ανεπάρκεια του, στη νιρβάνα, στην απρόσωπη γραφειοκρατία, στη σύγκρουση υπηρεσιών και αρμοδιοτήτων, και στη μη στελέχωση των υπηρεσιών προστασίας καταναλωτών.
Είναι δυνατό να αναμένει κάποιος αποτελεσματικούς έλεγχους και άμεση πάταξη των νοσηρών καταναλωτικών πρακτικών, όταν για τα θέματα υγείας και προστασίας του καταναλωτή εμπλέκονται παρά πολλές υπηρεσίες. Έτσι το ερώτημα που τίθενται ενώπιων των κρατούντων είναι αμείλικτα.
Τι έκανε, λοιπόν, το κράτος για να δημιουργήσει μια ευέλικτη και αποτελεσματική αρχή για να διαφύλαξη τον καταναλωτή;
Τι έπραξε το κράτος για να αποτελεί δύναμη πρόληψης και αποτροπής διατροφικών σκανδαλών, πριν να φτάσουν τα ακατάλληλα προϊόντα στο πιάτο του καταναλωτή.
Τι ενέργειες έγιναν από την Πολιτεία για να υιοθετηθεί η αποτελεσματικότερη προστασία του καταναλωτή. Που αποδεδειγμένα θα μπορούσε να του προστάτευα καλύτερα τα δικαιώματα του αλλά και την υγεία του.
Ο πολίτης κουράστηκε από τον πλεονασμό λόγων των ιθυνόντων και αρμόδιων της πολιτείας, απογοητεύτηκε από τη λιτότητα έργων και στο κεφάλαιο θωράκιση του καταναλωτή, που αντί να είναι πανίσχυρος, όπως συμβαίνει σε πολλές σύγχρονες κοινωνίες, παραμένει ανήμπορος να κάνει κάτι στις αυθαιρεσίες τις αγοράς και της έλλειψης αποτρεπτικών μηχανισμών και θεσμών, για όσα νοσηρά φαινόμενα βιώνουμε στην Ελληνική καταναλωτική κοινωνία.