Πέρα βρέχει

ΕΧΩ μια απορία. Όχι τόσο υπαρξιακή, όσο εκείνη του Άμλετ «να ζει κάνεις η να μην ζει» όμως, η αμαρτία μου, όχι μονό την έχω αλλά, η αφιλότιμη, μέρα με την ημέρα εντείνεται και ζητεί απάντηση: Πως γίνεται, οι διαφορές εκλύσεις των αρμόδιων για σημαντικά θέματα, ζωής και θανάτου, ενώ είναι απόλυτα σαφείς και διατυπωμένες, παραδόξως, σε άπταιστα ελληνικά, να έχουν ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από το ζητούμενο; Συγκεκριμένα: Ενώ η Αστυνομία στο πλαίσιο τις εκστρατείας μειώσεις των τροχαίων ατυχημάτων , και δη των θανατηφόρων, κάνει σχεδόν καθημερινά, εκκλήσεις για οδική συμπεριφορά, για μη ανάπτυξη υπερβολικής ταχύτητας, για χρήση ζώνης και κράνους, για μη κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών στην περίπτωση που θα οδηγήσουμε, είδατε να μειώνονται τα οδικά ατυχήματα; Δεν περνά μέρα σχεδόν που να μην μαθαίνουμε για ένα θανατηφόρο ατύχημα. Και οι νεκροί είναι κατά κανόνα νέοι άνθρωποι. Κι αίτια, κατά κανονα,είναι η υπερβολική ταχύτητα. Απορεί κάνεις; Πως γίνεται, αδελφέ μου, όλες οι εκλύσεις και οι νουθεσίες να πηγαίνουν στο βρόντο. Πως γίνεται, ενώ κάποιος σου λέει ειλικρινώς «προσοχή, μη σκοτωθείς»
Εσύ να το «μεταφράζεις» με το «συνέχισε να αναπτύσσεις ταχύτητα, να οδηγείς επικίνδυνα. Μπορείς και εσύ να σκοτωθείς…….». Και τελειωμό δεν έχει η μακάβρια λίστα.
Παράδειγμα δεύτερον: Καθημερινές εκκλήσεις, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες, για προστασία των δασών από καταστροφικές πυρκαγιές. Ακούει κάνεις;
Και να καίμε συνεχίζουμε και να πετάμε αποτσίγαρα από τα παράθυρα των αυτοκίνητων μας και φωτιές ανάβουμε για να ψήσουμε και να κάψουμε τα ξερόχορτα. Αποτέλεσμα: Κυνδινευουμαι να μείνουμε χωρίς δάση «Φαλακρή τραγουδίστρια» πάει να μετατραπεί η Πελοπόννησος. Έχω προσωπικά διαπιστώσει ότι: Κάθε φορά που ακούμε μια έκκληση είτε αυτή αφόρα την πρόληψη των οδικών ατυχημάτων, είτε στην πρόληψη των πυρκαγιών, έχουμε σαφώς την εντύπωση ότι όλες αναιξερετως αφορούν σε άλλους και όχι σε εμάς.Το πολύ στον γείτονα. Μοιρολατρικά σκαφτόμαστε: Ας προσέχει ο γείτονας. Ότι και να μας ποινή, και όσες προειδοποίησης και αν γίνουν, για εμάς περά βρέχει.