Το «εγώ» ως μόδα.

ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ άνθρωποι σε όλων τον κόσμο, αναμένουν στην σειρά για να εξασφαλίσουν το νέο θαύμα της τεχνολογίας, το νέο έξυπνο τηλέφωνο iphone, το οποίο κατά βάση είναι τηλέφωνο αλλά είναι και λίγο από όλα τα αλλά, που το κάνει να ξεχωρίζει, δηλαδή είναι και λίγο κομπιούτερ, και χάρτες έχει και τον καιρό λέει, το χρηματιστήριο, τις πτήσεις, όλα τα κάνει, υπομονή το νέο μοντέλο ενδεχόμενος να ψήνει και καφέ.
Το iphone δεν είναι το θέμα μας. Είναι η αφορμή μας. Για την ακρίβεια αυτό το «αι» είναι που κεντρίζει το ενδιαφέρον. Όχι σαν γράμμα του αλφαβήτου αλλά σαν η έννοια του «εγώ».
Σταθειται έστω για λίγο να δείτε ποσά αντικείμενα και υπηρεσίες είναι γύρω μας, και έχουν σαν άξονα του ονόματος τους το «εγώ», η το «δικό μου». Δεν είμαι εξ΄ εκείνων που πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι διαβολικά πράγματα που στόχο έχουν την καταστροφή μας, νομίζω όμως ότι όλοι συμφωνούμε ότι σε αυτό τον απρόσωπο κόσμο που ζούμε, ιδιαιτέρα στο εξωτερικό η καταχρηστική χρήση του «εγώ» και «του δικού» μου απευθύνεται βαθιά στο υποσυνείδητο εμάς των ανθρώπων που όσο πάμε οδηγούμαστε στην αποξένωση, στην απομόνωση, και στον ατομικισμό.
Ωραίο πράγμα το internet, δεν αντιλέγω. Μονό που όπως κάθε τι, έτσι κι αυτό χρειάζεται μέτρο. Αυτά τα πράγματα, μοιάζουν πολύ με το μαχαίρι. Το αποτέλεσμα τις χρήσης τους εξαρτάται πολύ από την χρήση τους, άλλος το παίρνει για να κόψει ψωμί, και άλλος το παίρνει για να σκοτώσει. Είναι όντως εντυπωσιακό να μπορείς να επικοινωνήσεις μέσω ιντερνετ με ένα φίλο σου στην άλλη άκρη της γης. Γρήγορα και φθηνά.
Ταυτόχρονα όμως, είναι ανυσηχιτικο να βλέπουμε μικρά παιδιά με τις ώρες κλεισμένα σε ένα δωμάτιο μπροστά από ένα κομπιούτερ, χωρίς καν να κινούνται, κουνώντας μονό τα δάχτυλα τους ανάμεσα στο «αι» και στο «Μάι» του πληκτρολογίου, σε ένα εικονικό κόσμο που τα εθίζει σε αυτή την τρυφερή ηλικία στο «εγώ» και «το δικό μου».

DR.MATOYRIN