Ιστορία φαντασίας

Μια φορά και ένα καιρό πριν από εκατοντάδες χρονιά, πρώην δύναμη κατοχής σε μια σπουδαία χωρά (οπού γης), τα έκαναν γυαλιά καρφιά σε ένα καπηλειό ενός μικρού χωριού της σπουδαίας εκείνης χωράς. Ο ιδιοκτήτης προσπαθούσε, ο έρημος να προστατεύσει το προσωπικό του, των εαυτό του και την επιχείρηση του από τους μεθυσμένους και ανεξέλεγκτους ιππότες. Έφαγε λοιπόν κάμποσο ξύλο και η επιχείρηση του μετατράπηκε σε βορβαδισμενο τοπίο. Κάποιοι ιππότες συλλαμβάνονται και οδηγούνται σε δική. Στο άψε σβήσε, σπουδαίος δικαστής, τίμιος και ανεπηρέαστος, που δεν φοβόταν τίποτα και πιστός στο λειτουργηματου, απαλλάσσει τους ιππότες τις πρώην κατοχικής δύναμης για έλλειψης μαρτυρίας που να συνδέει τους κατηγορουμένους με τα επεισόδια που έγιναν στο καπηλειό. Δηλαδή δεν ήταν αυτοί, ήταν κάποιοι άλλοι ιππότες φαίνεται, βλέπεις μπορεί να φορούσαν όλοι τις ίδιες πανοπλίες τους και τα κράνη τους σαν έπιναν την μπύρα τους οπότε ήταν αδύνατο για τον κακορίζικο ιδιοκτήτη να τους ξεχωρίσει.
Σπάνιος συναντά κανείς τέτοιο τρόπο απονομής δικαιοσύνης. Οι ιππότες ένιωθαν δικαιωμένοι που αθωωθήκαν, παντοδύναμοι που ο έντιμος δεν τους έκατσε σε ανήλιαγα μπουντρούμια, οι αφελείς κάτοικοι εκείνης τις σπουδαίας χωράς δεν κατάλαβαν ούτε έμαθαν ποτέ τίποτα, ήταν τόσο απασχολημένοι στα χωράφια με τις κότες τους, και τα ζώα τους. Όσοι κάτοικοι έμαθαν τι έγινε, από ξένους ντελάληδες όπως ο βιβισι, ένιωσαν πολύ περήφανοι για την χωρά τους που συμπεριφέρονταν τόσο μεγαλόψυχα στους ξένους ιππότες. Από τότε, όλοι οι ξένοι ιππότες εκτιμούσαν την απόφαση του δικαστή εκείνου και τη μεγαλοψυχία του και έγιναν φρόνιμοι σαν αρνάκια όταν πήγαιναν στα καπηλειά. Ούτε μοναχοί σε απόδειπνο να ήταν.


DR.MATOYRIN