Η προδιάθεση του έξυπνου τηλεφώνου

Τα πράγματα ήταν ήδη παράξενα όταν οι κάτοικοι αυτής της χωράς χρησιμοποιούσαν τα απλά κινητά τηλέφωνα. Ήταν συχνό φαινόμενο εκείνη την εποχή, να βλέπει κανείς ένα πεζό να τρωει και να περπατάει σε ίσια γραμμή, από αυτούς που γρυλίζουν στους τουρίστες με ανοιχτούς χάρτες, να μετρατεπεται σε πλάσμα που έχει προσανατολισμό ενός χαμένου περιστεριού, όταν έβαζε το τηλέφωνο στο αυτί του.
Συμφωνά με μια εκτίμηση, 5 δισεκατομμύρια άνθρωποι που θα χρησιμοποιούν το κινητό τηλέφωνο ως το 2011, που σημαίνει ότι, για ένα μέρος τις κάθε μέρας το πλείστοι του ανθρωπίνου είδους θα περιπλανιέται άσκοπα. Τα έξυπνα τηλέφωνα, όμως αλλάζουν τα πάντα. Δεν κατασκευαστήκαν για να τα βάζουμε στο αυτί, για τον απλό λόγω ότι σχεδόν δεν είναι απλά τηλέφωνα. Αυτό ισχύει ειδικά για το iphone, το οποίο είναι περισσότερο υπολογιστής παρά τηλέφωνο.
Τις πρόβαλλες καθόμουν έξω στην αυλή ενός εστιατορίου, σε μια περιοχή οπού είχε πολλούς χρηστές των έξυπνων τηλεφώνων. Παρακολουθούσα τους περαστικούς να κρατάνε τα έξυπνα τηλέφωνα μπροστά τους καθώς περπατούσαν και ήταν σαν να έβλεπα μια παρέλαση μοναχών με τα κεφαλιά σκυμμένα πάνω από το ιερό ευαγγέλιο. Καθώς νύχτωνε, μπορούσα να διακρίνω την λάμψη από τις οθόνες των κινητών τους, και αυτή να φωτίζει τα πρόσωπα τους και αυτοί να κατευθύνονται στο δρόμο από περιφερειακή όραση και με την αίσθηση του πεζοδρομίου κάτω από τα ποδιά τους. Ήταν σαν να ήμουν σε μια από τις σκηνές του δρόμου στο έργο του Ρ.Κραμπ, όλοι χαμένοι σε μια φουσκάλα από κλειστές σκέψεις, όλοι περπατώντας σε μια ιδιαίτερη στάση.
Έστελναν μυνηματα: ακολουθούσαν το GPS; Έλεγχαν τις μετοχές τους; Διάβαζαν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο; Έπαιζαν παιχνίδια; Δεν έχει κάμπια σημασία. Θυμάμαι ποσό παράξενο ήταν να βλέπεις κάποιον να διαβάζει εφημερίδα η ένα βιβλίο καθώς περπατούσε στο δρόμο. Τώρα όλοι μετραπομαστε σε αυτόν τον κάποιο.
Παλιά πίστευα πως μιλώντας στο κινητό δεν είχε καμμια επίδραση στον διασκελισμό μου καθώς περπατούσα, η στον προσανατολισμό μου. Αλλά βλέποντας τόσους άλλους πεζούς μεθυσμένους με τα τηλεφωνά τους, συνηδειτοποιησα ότι είμαι εξίσου επιρρεπής στον πειρασμό. Παίρνοντας και εγώ το έξυπνο τηλέφωνο, έπρεπε να αλλάξω και το περπάτημα μου. Δύσκολα μπορούσα να αγνοήσω τον ήπιο ήχο βολίδας και την δόνηση που με ειδοποιεί κάθε φορά που λαμβάνω ηλεκτρονικό μυνημα. Έτσι, όταν η τσέπη μου δονείται, μπαίνω αμέσως κάτω από το άνοιγμα μιας πόρτας η ακουμπώ σε φανοστάτη, έξω από το ρεύμα ανθρώπων, όπως μια πέστροφα πίσω από έναν βράχο. Δεν είναι λίγες η φορές οπού νιώθω σαν ένα ρομπότ με τηλεχειριστήριο, όμως πάντα τιμώ των ορό της χωράς, συνέχισε να περπατάς η φύγε από την μέση.

DR.MATOYRIN