Φάτε ματιά ψαριά

Ένα είναι σίγουρο για το ψάρεμα, λένε, σημασία έχει το σωστό ταιμινγκ: έπρεπε να ήσουν εκεί εχθές. Σωστά; Θυμάμαι στην Άνδρο ήταν αρχές Σεπτεμβρίου, είχαμε παραγγείλει των κολιό και περιμέναμε. Περιμέναμε και περιμέναμε.. Ήταν φαίνεται ο κολιός εκεί τον Αύγουστο και μετά έφυγε. Και αυτό ισχύει. Όπως και τις ποιο ωραίες ιστορίες τις λένε η ψαράδες. Δεν αρκεί να θέλεις να γίνεις ψαράς, πρέπει να έχεις γεννηθεί έτσι. Υπομονή να έχεις. Εγώ δεν έχω. Θυμάμαι μια άλλη φορά στην Κρήτη, που είχαμε καθίσει σε μια ψαροταβέρνα και περιμέναμε να παραγγείλουμε. Περιμέναμε και περιμέναμε. Μας έβλεπαν, νομίζαμε ότι δηλαδή μας έβλεπαν γιατί μια παρέα είχε όλη και όλη, αλλά εμείς περιμέναμε. Τελικά φάγαμε παιδάκια ωραιότατα σε μια ταβέρνα ποιο ψηλά, που κερνούσε και πίτα σφακιανη. Μια άλλη φορά απλός τέζα τα ψαριά. Μονό που διπλά ήταν άλλος με καλάμι και περίμενε να τσιμπισι το ψαρί. Που να τσιμπισι!
Πιο ωραία από όλες τις φωτογραφίες δείχνουν τα μπαρμπούνια. Ροδοκόκκινα από το τηγάνι, με μια φέτα λεμονί στο πλάι. Το ψαρί, λέει, δεν θέλει τίποτε άλλο. Και το λαδολέμονο του περισσεύει. Άμα ξέρεις να το φτιάξεις…. Υπάρχουν άνθρωποι που η σπεσιαλιτέ του είναι το ψαρι.Υποθετω ότι θα λένε και αυτοί ωραίες ιστορίες που θα τις έχουν ακούσει από ψαράδες. Για το παραγάδι και εκείνο το θηρίο που είχαν πιάσει κάποτε στα ανοιχτά και κόντεψε να τραβήξει όλη την βάρκα μέσα και για το ψήσιμο το σωστό, που τραβάς μετά το κόκαλο και βγαίνει με την μια. Προσοχή στα κοκάλα. Απορία: Πως κατάλαβαν οι γάτες την πρώτη φορά ότι τους άρεσαν τα ψαριά, αφού δεν ψαρεύουν οι ίδιες; Εκτός από τα μεγάλα ,τα κλασικά ψαριά, έχουν, αναβαθμίστε πολύ και η σαρδέλες, ψητές ωραίες. Το ψαρί, λέει, είναι φρούτο. Υστέρα από λίγο πεινάς. Δικαιολογίες για να ξαναπάς. Κάνει καλό στα ματιά, αλλά τότε πως δεν βλέπουν τα ψαριά το δόλωμα; Που μερικές φορές είναι και ζωντανό, όπως λένε στα μαγαζιά που πουλάνε αγκιστριά, πετονιές και καλαμιά.
Καλαμιά πουλάνε στα φανάρια και στο δρόμο. Πόσους ψαράδες περιμένουν να πετύχουν εκεί; Αν δεν είσαι ψαράς σου καθαρίζουν τα τζαμιά μέχρι να ανάψει πράσινο. Και φύγαμε.

DR.MATOYRIN