Φύσει αισιοδοξεί και γελασμένοι.

Η μαρίνα ήταν το πρόσχημα. Μια λεπτομέρεια πολυτάραχης καθημερινότητας που θέλουμε να λεμέ πως την «ζυμώνομαι στα μετρά μας». Και δημοκρατικά την επιλεγούμε, η ακόμα σε κάθε φάση της, την ελέγχουμε. Αυτό, όπως και αλλά γεγονότα φτάνουν διαρκώς στην πόρτα μας, μπαίνουν ακάλεστα στο σπίτι μας, ενώ οι κομιστές τους μας χτυπούνε φιλικά στην πλάτη, καθορίζοντας το τετελεσμένο. Έτσι πρέπει να γίνει!
Εδώ και ένα χρόνο ακούμε και βλέπουμε σχεδία για την μαρίνα του Ναυπλίου και ακόμα δεν κατάλαβα αν έγινε η περατώθηκε το έργο τις μαρίνας του Ναυπλίου. Στην βάση μιας χρονιάς επιθυμίας εμμονής, που δρασκέλισε επιμελώς τα εμπόδια. Σε μια χρονική καμπή, που δεν άφηνε αλλά περιθώρια αναθεωρήσεων. Στη συστηματική καλλιέργεια μιας ιδέας ενός μεγαλόπνοου και εμπνευσμένου αναπτυξιακού έργου της πόλης του Ναυπλίου.
Και από τις ενθουσιώδεις όπως συνηθίζεται σε τέτοιες παρουσιάσεις, η εν λευκό εξουσιοδότηση επικυρώνεται με των αχό των χειροκροτημάτων. Η διαφορετική άποψη, η ανυσηχια, ο φόβος, για το «μη τυχών», καταπίνονται πριν συνήθως γεννηθούν από ένα «τρεχάτο» πανυγηρικο κλίμα.
Ευτυχώς, καποι τόλμησαν να αμφισβητήσουν το προσδοκομενο αποτέλεσμα. Μήδισαν για πιθανές αστοχίες στην υπό κατασκευή μαρίνα, για εξαρχής αδιαφανείς διαδικασίες και μετέπειτα νεφελώματα, για τις δικές τους, τέλος πάντων, εκτιμήσεις για τα μη προβλεπόμενα ενδεχόμενα στο μέλλον, για πιθανά προβλήματα.
Είναι κατάντια να αισθάνεσαι παρείσακτος, όταν φωνάζεις την αγωνιά σου για την τύχη τις πόλης σου. Να πρέπει να απόδειξης ότι την αγαπάς το ίδιο. Κάπου και περισσότερο από εκείνους που πήραν το ρολό του δημάρχου η του αντιδημάρχου.
Και αν σου μιλάω για την μαρίνα σήμερα δεν εμπνέομαι από εμπάθεια. Απλά έτυχε να πάω εκεί και να δω τα χαλιά που επικρατούν, αλλά και την βρωμιά και την δυσωδία που σου έρχεται στην μύτη όταν πας στο λιμάνι του Ναυπλίου


DR.MATOYRIN