ΚΑΝΑΒΑΤΣΟ

Μίλησε με θυμό στο Νταβός ο Τούρκος στον Ισραηλινό και ο ισλαμικός κόσμος χάρηκε, ενώ οι οπαδοί του στην Τουρκία τον θεώρησαν «φατίχ», δηλαδή πορθητή, νικητή. Ας είναι κι έτσι. Η μνήμη χρυσόψαρου, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είναι προνόμιο των ελληνικών εγκεφάλων. Συμφωνώ πως δεν υπάρχει καμία χώρα, ακόμη και σκανδιναβική, ήρεμη, ελαφρώς κοιμισμένη, που να μην κρύβει πολλούς σκελετούς στα ντουλάπια της. Κάθε κράτος άσκησε και ασκεί βία για να υπάρξει. Ένα κράτος, λέει η Ιστορία, τόλμησε να δείξει θρησκευτική χαλαρότητα και λησμονήθηκε πριν καλά καλά υπάρξει: ήταν οι Χάζαροι. Άρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μουρμουρίζουμε τι έκαναν οι Τούρκοι στην Κύπρο, τι κάνουν με τους Κούρδους και τι έγινε με τους Αρμενίους. Δε νοιάζεται κανένας για παρεκκλίνουσες συμπεριφορές, επειδή πολύ λίγοι τις θεωρούν παρεκκλίνουσες, κι από αυτούς που τις θυμούνται η μεγάλη πλειοψηφία είναι πεθαμένοι.Η κίνηση του Ερτογάν φυσικά και δεν αποτελεί κάποιο ξέσπασμα. Μπορεί το Νταβός να μοιάζει με επιτραπέζιο ή τηλεοπτικό παιχνίδι, που χωράει ταμάμ σε σχολιασμό των μεσημεριανάδικων, αλλά οι Τούρκοι μπορεί να έκαναν κατά καιρούς μνημειώδεις λανθασμένες στρατηγικές επιλογές, να κέρδισαν και να έχασαν πολέμους, αλλά μέχρι στιγμής κανένας δεν τους έχει κατηγορήσει για αψίκορη διπλωματική συμπεριφορά. Έχουν, βλέπετε, τα γονίδια μιας παλιάς αυτοκρατορίας, έστω και ξεχαρβαλωμένης. Γι' αυτό και όταν δημιουργούν ένα διεθνές θέμα κατά το 2009, ξέρουν ότι θα τους βγει ή θα το ακυρώσουν εκεί, κατά το 2059. Σε αυτό, ομολογώ ότι δε μας μοιάζουν.Ο Ερτογάν στηρίζεται στις πολιτικές προτεραιότητες της προεδρίας Ομπάμα. Δηλαδή θα πέφτει πλέον διάλογος και θα ξεσυνερίζεται ο ένας αντίπαλος τον άλλον επί αρκετά χρόνια, πριν πέσουν μπόμπες, ενώ όποτε οι Αμερικανοί θα παρεμβαίνουν δυναμικά, θα το κάνουν με δυσθυμία και ένα σωρό δικαιολογίες. Έτσι, οι μουσουλμάνοι θα χρειαστούν, εκτός από τις δομές που ήδη καλλιεργούν, και έναν τύπο ηγέτη που θα έχει ιδιότητες καλού συζητητή, με θυμό αλλά χωρίς νευρικότητα. Ο Ερτογάν ήταν ο πρώτος που σκέφτηκε να βάλει υποψηφιότητα γι' αυτήν την άτυπη και κρίσιμη θέση. Δε φέρει το βάρος του Μουμπάρακ, μήτε το βάρος των «συμβιβασμένων» Αράβων ηγετών. Ηγείται μιας χώρας που διαθέτει δυο βασικά συστατικά: τη δύναμη του τόπου και των ανθρώπων και το ετοιμόρροπο της ηγεσίας της. Ο,τι πρέπει για να ηγηθεί στις νέες συνθήκες της αναμέτρησης που κρατάει αιώνες στην Εγγύς Ανατολή.