Η συγκυρία επιβάλλει ευελιξία και καλό σχεδιασμό

Όταν ανακοινώθηκε το τριετές Πρόγραμμα Σταθερότητας, πολλοί, και κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση, αντέδρασαν έντονα. Δήλωσαν έκπληξη με τη γρήγορη επιδείνωση των οικονομικών δεικτών, είτε διότι δεν είχαν πλήρη γνώση για το τι συμβαίνει στην πραγματική οικονομία είτε διότι δεν είχαν πληροφόρηση για τις ραγδαίες εξελίξεις στη διεθνή οικονομία. Η συγκυρία, η οποία χαρακτηρίζεται από τις συνέπειες της μεγαλύτερης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης τις τελευταίες δεκαετίες, επιβάλλει αναπροσαρμογές, ευελιξία και καλό σχεδιασμό. Οι τράπεζες, με τα υπερκέρδη τους τα προηγούμενα χρόνια, παρά τη σημαντική ενίσχυση της ρευστότητάς τους με 28 δισ. ευρώ από την κυβέρνηση, όχι μόνο δεν ανοίγουν τις «στρόφιγγες» ενίσχυσης των επιχειρήσεων, αλλά συνεχώς αυστηροποιούν τους όρους χορήγησης δανείων και αρνούνται ακόμη και σε επιχειρήσεις με υγιή οικονομικά στοιχεία να ενταχθούν στο ΤΕΜΠΜΕ. Οι κλάδοι με τον μεγαλύτερο εξαγωγικό προσανατολισμό είναι αυτοί που διέρχονται αναλογικά τις μεγαλύτερες συνέπειες της κρίσης. Η βιομηχανική παραγωγή, τα είδη ένδυσης και τροφίμων, όπως και οι κατασκευές και ο τουρισμός, είναι οι τομείς που έχουν ήδη δεχθεί τα πρώτα πλήγματα. Αποτέλεσμα η ανεργία να αυξάνεται και η εμπορική δραστηριότητα να συρρικνώνεται, με δυσοίωνες τις προβλέψεις για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία δεν χρειάζονται πρωτοβουλίες που να «χαϊδεύουν τα αφτιά» κανενός. Το κυρίαρχο θέμα δεν μπορεί να είναι ο περιορισμός των ελλειμμάτων, αλλά η αποφυγή των κοινωνικών επιπτώσεων μέσα από τη διασφάλιση της ανάπτυξης. Απαιτείται πίεση στις τράπεζες για να ενισχύσουν τη ρευστότητα της αγοράς. Απαιτείται ενίσχυση των μικρομεσαίων, με απλοποίηση των διαδικασιών ένταξής τους στο ΤΕΜΠΜΕ και σε άλλα χρηματοδοτικά προγράμματα. Απαιτείται επιτάχυνση των δημοσίων επενδύσεων και της υλοποίησης του τέταρτου «πακέτου». Απαιτείται υλοποίηση των προγραμμάτων μείωσης της ανεργίας. Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν κυρίως πολιτική σταθερότητα. Στη δεδομένη συγκυρία κάθε άλλο παρά θετικά επιδρούν στην οικονομία οι Κασσάνδρες. Όπως επίσης αρνητικά θα λειτουργήσει μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, πόσο μάλλον η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε: * Ότι οι κυβερνήσεις εκλέγονται με ορίζοντα τετραετίας. * Ότι σε ποσοστό που ξεπερνά το 60% οι πολίτες δεν θέλουν εκλογές. Το ποσοστό αυτό είναι υψηλότερο στους επιχειρηματίες. * Κυρίως όμως ότι οι πολίτες νιώθουν πως ο πολιτικός που μπορεί να οδηγήσει την οικονομική καταιγίδα σε λιμάνι είναι ο Κ.Καραμανλής . Αυτά οι πολίτες τα αντιλαμβάνονται και τα εκδηλώνουν σε κάθε ευκαιρία. Καιρός λοιπόν και οι πολιτικοί να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.